در صومعه نگنجد، رند شرابخانه

شاعر : فخرالدين عراقي

عنقا چگونه گنجد در کنج آشيانه؟در صومعه نگنجد، رند شرابخانه
بستان مرا ز من باز زان چشم جاودانهساقي، به يک کرشمه بشکن هزار توبه
بر هم زنم ز مستي نيک و بد زمانهتا وارهم ز هستي وز ننگ خودپرستي
ما و شراب و شاهد، کنج شرابخانهزين زهد و پارسايي چون نيست جز ريايي
چون چشم يار مخمور از مستي شبانهچه خوش بود خرابي! افتاده در خرابات
او در کناره، آنگه من رفته از ميانه؟آيا بود که بختم بيند به خواب مستي
مطرب سرود گفته هر دم دگر ترانهساقي شراب داده هر لحظه جام ديگر
و آواز او شنوده از زخمه‌ي چغانهدر جام باده ديده عکس جمال ساقي
اين است کامراني، باقي همه فسانهاين است زندگاني، باقي همه حکايت
پيمانه هم لب او، باقي همه بهانهميخانه حسن ساقي، ميخواره چشم مستش
هر سه يکي است و احول بيند يکي دوگانهدر ديده‌ي عراقي جام شراب و ساقي